IN LIEFDEVOLLE HERINNERING AAN UTAH

2022

Ons liefste Utah

Ons het jou, ’n pragtige 18 maande jonge Golden Retriever op ’n Saterdag oggend gaan haal by mense wat gedink het jy is “te veel” – te veel energie, te veel Golden Retriever, te veel van alles. Die feit is, al wat jy wou hê was liefde en om te behoort. En dit het ons vir jou gegee, en jy het in oorvloed terug gegee.

Jy het so baie troetel-naampies gehad – Uttie, Jutie, Utsie, model-legs, pinke-pensie, loverboy, Uttie-boetie en bobbejaan-jagter.

Ons Utah “was in love with life”. Die lewe was vir jou ‘n wonderlike ervaring, elke oomblik daarvan het jy intens beleef en passievol geleef. Alles van jou het daarvan getuig, jou lyf wat jy so plesierig kon swaai, jou stert wat altyd aan die waai was, jou vriendelike glimlag, jou oê wat nooit ophou glinster het nie, jou super cute ore met die fyn haartjies op die punte wat na buite gekrul het, en jou unieke draf/galop altyd side-ways vorentoe.

Speelgoed het vir jou groot vreugde verskaf, veral jou squeaky toys. As jy eers die squeaky hoor, dan begin jy te “howl”, tot ons almal se groot vermaak.

Jy het nie veel ge-retrieve nie, maar jy was ’n gebore jagter. Wanneer jou pa sê julle gaan rotte jag, het jou hele lyf en brein in die jag modus oorgegaan – jou aandag was gefokus, jou lyf beur voort, paraat vir enige aksie. Ons almal onthou die dag by Rooi-Els, in die Kaap, toe jy oor die heining spring en ’n bobbejaan mannetjie jaag. Dit was ’n angswekkende oomblik toe daai bobbejaan omdraai en op jou afstorm. Intussen is jou Pa ook oor die heining om jou te gaan red. Gelukkig het jy besef om in die ruig fynbos in te hardloop om skuiling te soek. Ons was almal flou geskrik.
My liewe Utie, daar is nog vele van die mooiste en merkwaardigste stories, avonture, reise en ervaringe wat ons saam geleef het en wat ons koester met deernis.

En toe die skok – dat jy baie aggressiewe akute leukemie het. Jy het chemo ontvang en aanvanklik het jy goed daarop gereageer. Maar ons optimisme was van korte duur. Jy het die Saterdag oggend gaan lê en kon nie weer opstaan nie – jy het nie meer genoeg gesonde rooibloedselle gehad om genoeg suurstof na jou liggaam se weefsels te vervoer nie. In kort – die chemo het nie meer gewerk nie, en die kanker het oorgeneem wat jou moeg en vol pyn gelaat het.

Ons het jou bietjie minder as 7 jaar by ons gehad (jy was net 8 jaar en 4 maande oud). Utah, jy was die sagmoedigste vier-voet wat die aarde bewandel het, lief vir elke mens en dier wat jou pad gekruis het. Jy het die wêreld bedazzled en die lewe elke oomblik passievol geleef – daar was net die hier en die nou. Ons liewe Utie met die ligstrale in jou oë en die ligstrale in jou hart.

Vir altyd, Pa Willie, Ma Erin en Jessie, Ben en Jack